Zalegalizowany samobójstwo wspomagane przez lekarzy w stanie Oregon – pierwsze lata doświadczenia ad

Status funkcjonalny został zakodowany za pomocą skali opracowanej przez Eastern Cooperative Oncology Group. 10 Lekarz został zapytany, zarówno konkretnie, jak i w sposób otwarty, czy pacjent wyraził zaniepokojenie problemami końca życia. Jeśli pacjent zażywał letalne leki, zgromadziliśmy dane dotyczące szybkości ich działania i nieoczekiwanych działań niepożądanych. Zebraliśmy również dane dotyczące wieku, płci, liczby lat w praktyce lekarza oraz specjalizacji medycznej każdego lekarza. Nie przeprowadzaliśmy wywiadów z pacjentami, ich rodzinami lub innymi lekarzami, którzy zapewniali opiekę po zakończeniu życia. Formularze zgłoszeniowe i kwestionariusz używany do przesłuchiwania lekarzy są dostępne w sieci WWW (na stronie www.ohd.hr.state.or.us/cdpe/chs/pas/pas.htm) lub w National Auxiliary Publications Service (NAPS) ). Analizy kohortowe i analizy przypadków
Porównaliśmy pacjentów i lekarzy, którzy uczestniczyli w samobójstwie z udziałem lekarza, z tymi, którzy tego nie zrobili. W tej analizie pacjentka została zdefiniowana jako osoba, która zmarła między stycznia 1998 r. A 31 grudnia 1998 r. Po spożyciu śmiertelnej dawki leków przepisanych w ustawie o zgodzie z godnością. (Żadne recepty na śmiertelne leki nie zostały napisane w ustawie w 1997 r.)
Obliczono współczynniki umieralności na podstawie danych zgonu za 1996 r. Z Oregon Health Division (1996 był ostatnim rokiem, dla którego dostępne były dane dotyczące ostatecznej śmiertelności). Porównaliśmy cechy demograficzne pacjentów z przypadkami pacjentów z kohorty mieszkańców Oregonu, którzy zmarli w 1996 r. Na podobne choroby podstawowe (np. Rak płuc, rak piersi i przewlekła obturacyjna choroba płuc).
Przeprowadziliśmy również dopasowane badanie kliniczno-kontrolne porównujące pacjentów z przypadkami kontrolnymi, którzy zmarli na podobne choroby, ale którzy nie otrzymali recepty na letalne leki. Używając certyfikatów zgonu Oregon wydanych w 1998 roku, dopasowaliśmy do trzech pacjentów kontrolnych do każdego przypadku pacjenta w zależności od choroby, wieku (w ciągu 10 lat od wieku pacjenta) i daty zgonu (w ciągu 30 dni od zgonu pacjenta) ).
Zebraliśmy dane na temat cech demograficznych i opieki na zakończenie życia oraz obaw pacjentów kontrolnych, a także cech ich lekarzy, z aktów zgonu i wywiadów z lekarzami, stosując te same metody, jak te opisane dla pacjentów z przypadkami. Lekarz, który podpisał akt zgonu, udzielał wywiadu, chyba że specjalnie skierował nas do innego lekarza. Pacjentów z grupy kontrolnej uznano za niekwalifikujących się do badania, jeśli ich lekarze odmówili udzielenia wywiadu, nie mogli skontaktować się po trzech próbach lub nie byli w stanie przeprowadzić rozmowy w ciągu siedmiu dni po pierwszej próbie kontaktu lub gdy nie byliśmy w stanie zidentyfikować lekarza odpowiedzialnego za leczenie. opieka nad pacjentem pod koniec życia. W analizie uwzględniono jedynie pacjentów, którzy spełnili wymogi ustawy o godności i śmierci.
Instytucjonalna rada przeglądowa Oregon Health Division i Biuro Badań nad Osobami Ludzkimi w Centrach Kontroli i Zapobiegania Chorobom ustaliły, że system raportowania i projekt badania były częścią rutynowego nadzoru i oceny wymaganej przez Akt Zgubienia Oregonu z Godnością i, jako takie nie podlegały formalnej weryfikacji przez komisję odwoławczą instytucji którejkolwiek z tych instytucji.
Analiza statystyczna
Analizę jednoczynnikową wykonano za pomocą testu chi-kwadrat Mantela-Haenszela i dokładnego testu Fishera
[patrz też: busulfan, alprazolam, klimakterium ]
[więcej w: numer statystyczny choroby, objaw lasegue, objaw lasequa ]