Wpływ leczenia hormonem wzrostu na wzrost dorosłych dzieci z idiopatycznym niedoborem wzrostu ad

W naszych wcześniejszych badaniach stwierdziliśmy, że takie dzieci miały wzrost szybkości wzrostu, wynik odchylenia standardowego dla wzrostu i przewidywany wzrost dorosłych po roku i trzech latach leczenia hormonem wzrostu.11,12 Leczenie hormonem wzrostu może być krótkotrwałe. wpływ na wzrost, ale nie wzrost wzrostu dorosłych. W niniejszym raporcie przedstawiamy długoterminowe wyniki naszych badań, w tym dane dotyczące wzrostu dorosłości dla 80 dzieci leczonych hormonem wzrostu przez 2 do 10 lat. Badanie nie było kontrolowane placebo, dlatego porównywaliśmy nasze wyniki z końcowymi wysokościami dwóch grup dzieci z badania podłużnego Fels13 i 21 dzieci z idiopatycznym niedoborem wzrostu, a następnie w naszych klinikach, które nie były leczone hormonem wzrostu. Metody
Osoby badane
Sto dwadzieścia jeden dzieci z niską postacią, które nie spełniały klasycznych kryteriów diagnozy niedoboru hormonu wzrostu, zostały zakwalifikowane do wieloośrodkowego badania leczenia hormonem wzrostu sponsorowanym przez Genentech. Osiemdziesiąt dwa procent dzieci było białych, 12 procent latynoskich, a 6 procent azjatyckich, czarnych lub członków innych grup etnicznych. Protokół został sprawdzony i zatwierdzony przez komitety badawcze z udziałem ludzi we wszystkich ośrodkach uczestniczących, a rodzice wszystkich dzieci wyrazili pisemną zgodę na badanie. W stosownych przypadkach uzyskano również zgodę dzieci. Wszystkie dzieci miały wysokość linii podstawowej poniżej 3. centyla (średnia odchylenie standardowe) [liczba odchyleń standardowych od średniej wysokości dla wieku chronologicznego], -2,7), stopy wzrostu, które były niższe niż 50. percentyl dla wieku, oraz szczyt stymulował stężenie hormonu wzrostu w surowicy co najmniej 10 .g na litr w odpowiedzi na co najmniej dwa z następujących bodźców: argininę, lewodopę, klonidynę i insulinę. Wszyscy byli w okresie przedpokwitaniowym zgodnie z badaniem fizycznym i mieli wiek kostny poniżej 9 lat (u dziewcząt) lub mniej niż 10 lat (u chłopców), a żaden nie miał żadnych dowodów na niedożywienie lub chorobę hormonalną lub ogólnoustrojową.
Badania kliniczne i obserwacja
Dzieci zostały ocenione na linii podstawowej w celu określenia wzrostu, masy ciała i stadium dojrzewania Tannera i przeszedł kompletne badanie fizykalne. Uzyskano rentgen kostny lewej ręki i nadgarstka; Wiek kości określono w Instytucie Felsa przez radiologa, który nie był świadomy zadań grupowych14. Testy laboratoryjne obejmowały pomiary hormonu wzrostu w surowicy, insulinopodobnego czynnika wzrostu I, białka wiążącego insulinopodobnego czynnika wzrostu 3 i hormonu wzrostu. białko wiążące.
W pierwszym roku uczestnictwa w badaniu każde z 121 dzieci zostało losowo przydzielone do obserwacyjnej grupy kontrolnej lub do grupy otrzymującej rekombinowany ludzki hormon wzrostu (całkowita tygodniowa dawka, 0,3 mg na kilogram masy ciała, z jedną trzecią dawka podskórnie trzy razy w tygodniu przez rok). Po pierwszym roku wszystkie 121 dzieci otrzymywało 0,3 mg hormonu wzrostu na kilogram tygodniowo, codziennie lub trzy razy w tygodniu. Podczas leczenia obserwowano dzieci co 3 miesiące w celu pomiaru wzrostu, a radiografia wieku kostnego i testy laboratoryjne powtarzano co 6-12 miesięcy
[patrz też: monoderma, ceftriakson, celiprolol ]
[podobne: olx puck, objawy raka pluc, glikopeptydy ]