Pojawienie się oporności na wankomycynę w Staphylococcus aureus ad 7

Mikrografy elektronowe izolatów S. aureus. Górny rząd pokazuje mikrofotografie ze skaningowego mikroskopu elektronowego powiększone 50 000 razy; dolny rząd, mikrofotografie z transmisyjnego mikroskopu elektronowego powiększono 348 000 razy. Panele A i D pokazują glikopeptydowy pośredni izolat S. aureus od Pacjenta w Michigan, w którym widoczny jest zwiększony zewnątrzkomórkowy materiał; Panele B i E, S. aureus oporny na metycylinę z Gruzji, wykazujące prawidłową ścianę komórkową bez zwiększonego materiału zewnątrzkomórkowego; i panele C i F, glikopeptyd-pośredni izolat S. aureus od Pacjenta 2 w New Jersey, z dowodem zwiększonego materiału zewnątrzkomórkowego.
W skaningowej i transmisyjnej mikroskopii elektronowej wykazano warstwę materiału zewnątrzkomórkowego o nieznanym składzie chemicznym w izolatach S. aureus o pośredniej oporności na wankomycynę, która była grubsza niż w izolatach kontrolnych S. aureus opornych na metycylinę (Figura 3A, Figura 3B, Figura 3C). , Figura 3D, Figura 3E i Figura 3F).
Dyskusja
Badaliśmy dwie pierwsze udokumentowane infekcje S. aureus o pośredniej oporności na glikopeptydy w Stanach Zjednoczonych. Do chwili obecnej na całym świecie udokumentowano łącznie cztery pośrednie infekcje S. aureus związane z glikopeptydem, 13 pierwsze w Japonii, a ostatnio czwarte w Nowym Jorku. Pojawienie się S. aureus ze średnią opornością na glikopeptyd podnosi wiele pytań: Kto jest zagrożony zakażeniem tymi szczepami S. aureus. Czy te szczepy są klinicznie ważne. Jaki jest mechanizm oporu. Na koniec, w jaki sposób można zapobiegać i kontrolować zakażenie S. aureus o pośredniej oporności na glikopeptydy.
Chociaż niewielka liczba udokumentowanych infekcji spowodowanych pośrednim glikopeptydem S. aureus wyklucza formalną ocenę ryzyka, istnieją pewne wspólne cechy w czterech udokumentowanych przypadkach. Po pierwsze, wszyscy czterej pacjenci mieli wcześniejsze infekcje S. aureus oporny na metycylinę, u których otrzymywali oni powtarzające się i przedłużone leczenie wankomycyną. Po drugie, trzech z czterech otrzymywało długoterminową lub tymczasową dializę. Po trzecie, trzech z czterech miało słabą odpowiedź kliniczną na leczenie wankomycyną. Odkrycia te sugerują, że monitorowanie kolonizacji lub zakażenia S. aureus o pośredniej oporności na glikopeptyd może być uzasadnione wśród pacjentów często leczonych wankomycyną, takich jak pacjenci dializowani.
Przebieg kliniczny pacjentów zakażonych S. aureus o pośredniej oporności na wankomycynę sugeruje, że nawet częściowa oporność na glikopeptyd u S. aureus jest klinicznie ważna. Eradykacja pośredniej glikopeptydowej infekcji S. aureus u pacjenta w Japonii wymagała chirurgicznego oczyszczenia i długotrwałego leczenia za pomocą ampicyliny-sulbaktamu i arbekacyny, aminoglikozydu niedostępnego w Stanach Zjednoczonych14. Pierwszy amerykański pacjent wymagał siedmiu tygodni skojarzonej terapii przeciwbakteryjnej i usunięcia cewnika otrzewnowego w celu skutecznego wyniszczenia infekcji. Drugi pacjent z USA również wymagał przedłużonej terapii przeciwdrobnoustrojowej, która była komplikowana przez upośledzoną czynność nerek wymagającą ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej
[podobne: disulfiram, busulfan, sklerodermia ]
[podobne: olx puck, objawy raka pluc, glikopeptydy ]