michał kowalczyk warszawa

W 1997 roku nasza grupa odkrywców receptorów nukleotydowych w Glaxo Wellcome (obecnie GlaxoSmithKline) natknęła się na znacznik ekspresji sekwencji kodujący część nowego receptora jądrowego. Kontynuowaliśmy klonowanie tego receptora i wykazaliśmy, że jest on obficie wyrażany w wątrobie. W ramach trwającej kampanii naszej grupy mającej na celu identyfikację ligandów dla sierocych receptorów jądrowych, przeszukaliśmy receptor przed dużą biblioteką związków. Wśród naszych początkowych trafień był PCN, który związał i aktywował receptor w stężeniach, które były zgodne z wymaganiami dla indukcji CYP3A. Nazwaliśmy to białko receptorem X pregnane (PXR) w oparciu o skuteczną aktywację receptora przez PCN i inne naturalne i syntetyczne steroidy C21 (pregnany). Następnie wykazaliśmy, że PXR działał poprzez element odpowiedzi DNA zlokalizowany w obrębie promotora genu Cyp3a gryzoni (6). Podczas gdy zidentyfikowaliśmy długo poszukiwany receptor PCN, praca ta nie zajęła się szerszym zagadnieniem ogólnego wkładu PXR w indukcję CYP3A i interakcje między lekami. Praca ta przygotowała scenę dla naszego badania z 1998 roku opublikowanego w JCI, w którym sklonowaliśmy i scharakteryzowaliśmy ludzki ortolog PXR (7), który został następnie zgłoszony przez dwie inne grupy i określany jako receptor steroidowy i ksenobiotyczny (SXR) ( 8) i PAR (9), odpowiednio. Domena wiążąca DNA myszy i człowieka PXR ma 96% identyczności aminokwasów, a oba ortologi wiążą te same elementy odpowiedzi w obrębie promotorów CYP3A. Jednak domeny wiążące ligand są w 76% identyczne, co jest znacznie niższe niż identyczność między ortologami innych receptorów jądrowych. Ta rozbieżność dostarczyła pierwszej wskazówki, że mysie i ludzkie PXR mogą mieć różne profile aktywacji farmakologicznej. W opartych na komórkach testach reporterowych, ludzki PXR był aktywowany przez strukturalnie zróżnicowany zestaw ustalonych induktorów CYP3A, w tym leki: ryfampicyna, deksametazon, RU486, spironolakton, octan cyproteronu, klotrimazol i lowastatyna. Co ważne, pojawiły się uderzające różnice w profilach odpowiedzi mysiego i ludzkiego PXR, które odzwierciedlały te dla indukcji CYP3A u tych dwóch gatunków. Z tych badań doszliśmy do zaskakującego wniosku, że w większości indukcji CYP3A pośredniczy ten pojedynczy, rozbieżny receptor jądrowy (Figura 1). Wniosek ten został następnie potwierdzony w eleganckim badaniu przeprowadzonym przez laboratorium Evans, które wykazało, że wprowadzenie ludzkiego PXR do myszy prowadzi do. Humanizacji. Profil indukcyjny CYP3A (10). Badania strukturalne wykazały później, że PXR ma dużą, hydrofobową kieszeń wiążącą ligand, która zmienia kształt, aby pomieścić różne ligandy (patrz punkt 11). W ten sposób PXR ewoluował, aby służyć jako uogólniony czujnik ksenobiotyny zamiast receptora endogennego ligandu
[podobne: objaw lasegue, objaw lasequa, glikopeptydy ]