Hematopoietic Stem-Cell Transplantation do leczenia ciężkich połączonych niedoborów odporności czesc 4

Osiemdziesiąt jeden procent pacjentów przeżyło przy ostatniej ocenie; tylko 12 otrzymało przeszczepy od powiązanych identycznych dawców. Spośród 89 niemowląt z ciężkim, złożonym niedoborem odporności 72 (81%) było wciąż żyjących pod koniec okresu obserwacji, który wahał się od 3 miesięcy do 16,5 roku (ryc. 1). Żaden z tych, którzy przeżyli, nie miał żadnych dowodów na podatność na infekcje oportunistyczne, a większość z nich była w dobrym zdrowiu ogólnym. Spośród tych 72 dzieci, 65 przeżyło przez rok lub więcej lat po transplantacji, 38 przez 5 lub więcej lat i 21 przez 10 lub więcej lat. Średni okres obserwacji dzieci, które przeżyły, wynosił 5,6 lat. Wszystkich 12 biorców szpiku od dawców identycznych z HLA, 60 z 77 biorców pozbawionego komórek T haploidentycznego szpiku kostnego od pokrewnego dawcy i 2 z 3 w tej ostatniej grupie, którym podano również przeszczepy krwi łożyskowej od niepowiązanych dawców przeżył.
Wskaźniki przeżycia były podobne niezależnie od genetycznego typu ciężkiego złożonego niedoboru odporności, z wyjątkiem tego, że przeżył tylko jeden z czterech chłopców o nieznanym typie. Wpływ na przeżycie miały rasy (przeżyły więcej białych niż czarnych lub Hiszpanie, P <0,001) i płeć (wszystkie dziewczynki przeżyły, P = 0,047) (Tabela 1). Z 22 niemowląt, które otrzymały przeszczep przed osiągnięciem 3,5 miesiąca, przeżyło 21 (95 procent), w porównaniu z 51 z 67 (76 procent), które otrzymały przeszczep, gdy miały 3,5 miesiąca lub więcej (P = 0,088).
Piętnaście zgonów nastąpiło w wyniku infekcji wirusowych: sześciu pacjentów zmarło na wirusa cytomegalii, trzy z wirusa Epsteina-Barra, dwa z adenowirusów, dwa z enterowirusów, jeden z wirusa paragrypy 3 i jeden z wirusa opryszczki pospolitej. Jedno niemowlę zmarło na sepsę z powodu zakażenia drożdżakami. Kolejny zmarł z niespokrewnionego defektu mitochondrialnego po udanym wszczepieniu szpiku.
Choroba przeszczep przeciw gospodarzowi
GVHD rozwinęło się u 28 z 77 niemowląt otrzymujących haploidentyczny szpik rodzicielski zubożony w limfocyty T, 6 z 12 podanych HLA identycznych szpiku i 2 z 3 podanej krwi łożyskowej. W 27 z 36 przypadków to powikłanie wystąpiło w związku z utrzymywaniem matczynych limfocytów T, które przeszły przez łożysko. W większości przypadków GVHD, które rozwinęło się po podaniu komórek zubożonych w limfocyty T, było łagodne (stopień I lub II) i nie wymagało leczenia.34 Osiem niemowląt miało GVHD stopnia III z udziałem skóry, przewodu żołądkowo-jelitowego, szpiku lub połączenia te witryny. Siedem z tych ośmiu niemowląt leczono kortykosteroidami i cyklosporyną, a jedna otrzymywała tylko kortykosteroidy. Żaden pacjent nie zmarł na GVHD, ale jeden z biorców krwi łożyskowej od niepowiązanego dawcy miał ciężki przypadek ostrej GVHD, a w czasie tego pisania, 2,2 lat po transplantacji, miał przewlekłą GVHD, która wymagała ciągłej terapii cyklosporyną.
Wszczepienie i chimeryzm
Analizy genetyczne limfocytów krwi przeprowadzone w najnowszej ocenie wykazały, że wszystkie komórki T w 68 z 72 przeżywających dzieci były pochodzenia dawcy. U jednego dziecka z niedoborem łańcucha . cztery transplantacje zubożone w komórki T – po dwóch z każdego z rodziców – nie dały się wszczepić, ale pacjent nadal żyje w wieku sześciu lat pomimo minimalnej funkcji limfocytów T
[patrz też: ceftriakson, monoderma, bikalutamid ]
[hasła pokrewne: olx chełmno, odma prężna, olej z kiełków pszenicy ]