Brak skuteczności leżenia w łóżku dla rwy kulszowej cd

Pacjenci, opiekunowie i badacz, którzy oceniali wyniki, nie byli świadomi wyników badań MRI. Po dwutygodniowym okresie leczenia wszyscy pacjenci powrócili do kliniki. Został poproszony przez jednego badacza, który był nieświadomy ich zadań w grupie terapeutycznej, czy nastąpiła jakakolwiek poprawa ich stanu. Badacz odnotował również własne postrzeganie stopnia poprawy od czasu zebrania historii i badania fizykalnego w tej samej skali. Podczas wizyty kontrolnej po 12 tygodniach odnotowano zarówno obserwację pacjentów, jak i badacza, czy nastąpiła poprawa; były to główne miary wyników w procesie.
Wtórne miary wyników to wskaźniki absencji z pracy, dalsza ocena przez specjalistę (zainicjowana przez badacza oceniającego, który nie był świadomy zadań leczenia pacjentów) oraz procedury chirurgiczne w ciągu pierwszych sześciu miesięcy. W skalach wizualno-analogowych pacjenci ocenili uciążliwość głównego objawu i nasilenie bólu w kończynie dolnej i dolnej części pleców podczas wizyt kontrolnych po 2 i 12 tygodniach oraz w domu po 3 tygodniach. Różnice w jakościowym opisie bólu oceniano w 2 i 12 tygodniu za pomocą kwestionariusza McGill Pain Questionnaire, 8, w którym pacjenci wybierają słowa, które najlepiej opisują ból, którego doświadczają, generując całkowity wskaźnik bólu. Wypełnione ankiety zostały sprawdzone przez ślepego badacza. Zmieniono skalę niepełnosprawności Rolanda9,10 i zmieniony kwestionariusz Oswestry Low Back Pain, 11 wypełniony przez pacjentów po 3 i 12 tygodniach, w celu oceny stanu funkcjonalnego.12 Jeden badacz obserwował pacjentów podczas wszystkich wizyt kontrolnych.
Analiza statystyczna
Wyniki analizowano zgodnie z zasadą intencji leczenia13. Pierwotne wyniki porównano w dwustronnych testach chi-kwadrat. Zmiany wyników w skalach wizualno-analogowych i kwestionariuszach zostały porównane z użyciem dwustronnych testów U Manna-Whitneya. Absencja z pracy i czas interwencji chirurgicznej w każdej grupie zostały porównane z wykorzystaniem krzywych Kaplan-Meier i logu – testy sprawdzające.14
Następnie dane analizowano w modelu regresji logistycznej15 z dostosowaniem do: wieku, płci, wyniku wizualno-analogowego do oceny przez badacza ostrości choroby i oceny u pacjenta nadwagi głównego objawu, obecności lub nieobecności kompresja korzenia nerwu w MRI, obecność lub brak niedowładu, czas trwania choroby oraz obecność lub brak historii rwy kulszowej. Dodano warunki interakcji dla ostatnich czterech zmiennych towarzyszących i grupy leczenia, aby umożliwić nam zbadanie modyfikacji efektu leczenia. W przypadku wtórnych miar wynikowych zastosowano regresję liniową14 i regresję Coxa16 (w przypadku absencji z pracy). W miarę możliwości zbadano pewną liczbę współzmiennych zdefiniowanych jako a posteriori (np. Wiek jako zmienna ciągła, stopień bólu w nodze w skali wizualno-analogowej, wyniki testu prostowania nóg, status zatrudnienia i poziom wykształcenia) czynniki zakłócające. Dla każdej grupy terapeutycznej skonstruowano model logistyczny w celu zbadania, czy prawdopodobieństwo poprawy można przewidzieć liczbą godzin odpoczynku w łóżku.
Średnia szybkość poprawy w każdej grupie podczas leczenia została zilustrowana za pomocą wykresu pokazującego dzienny punkt widzenia wizualno-analogowego pod względem bólu
[patrz też: busulfan, klimakterium, citalopram ]
[patrz też: olx puck, objawy raka pluc, glikopeptydy ]